In het eindrapport “Onvoldoende beschermd” van Micha de Winter lezen we een aantal aanbevelingen.

De verantwoordelijke ministers Hugo de Jong, VWS, en Sander Dekker, JenV,  schreven in hun reactie aan de Tweede Kamer dat: “Dit geweld had niet mogen plaatsvinden. Excuses, erkenning, hulp en ondersteuning van de overheid voor deze slachtoffers zijn hier op zijn plaats” en laten o.a. verder weten: “Wij onderschrijven de doelstellingen die de commissie beoogt te bereiken met haar aanbevelingen“. 

Wel, de excuses die moeten de slachtoffers nog krijgen. Leuk dat de ministers dit schrijven in hun reactie aan de tweede kamer, maar ze vergeten de slachtoffers.

Dit had natuurlijk nooit mogen gebeuren. De verwachting was dat de ministers aanwezig zouden zijn op de lotgenotenbijeenkomst en hier hun excuses zouden aanbieden. Echter, de ministers schitterden door afwezigheid. 

Dit blijft een punt van zorg. We moeten er bovenop blijven zitten dat de aanbevelingen ook in praktijk worden gebracht.

Net zoals het afschaffen van de isoleercel. Evenals de rechtelijke machtiging (RM) dit moet echt op de schop. De cliënt is immers geen crimineel, maar moet behandeld worden in een open instelling, en niet gesloten of achter ijzeren deuren.

Dus veel werk aan de winkel. De dialoog begint nu. Immers de (h)erkenning is er, nu begint het gesprek.

Maar centraal staat het welbevinden van de cliënten waar het omgaat.